Adopcja, czyli inaczej rodzicielstwo zastępcze, wymaga jednak spełnienia szeregu warunków. Aby je poznać, najlepiej udać się do ośrodka adopcyjno-opiekuńczego. Tam zainteresowani dowiedzą się, że muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje osobiste, mieć pełną zdolność do czynności prawnych i że mieć adoptowanym a adoptującym musi być odpowiednia różnica wieku. Poznają oni także rodzaje zaświadczeń, jakie muszą przedstawić. Są to m.in. akt małżeństwa, zaświadczenie o niekaralności, o braku zdrowotnych przeciwwskazań wydanych przez lekarza rodzinnego oraz psychiatrę, o zatrudnieniu oraz zarobkach, a wreszcie opinie z zakładu pracy i od przyjaciół.

Rodzicielstwo zastępcze kojarzy się też, a może i przede wszystkim, z rodzinami zastępczymi. Jeśli dzieckiem nie ma się kto opiekować, bo np. jego biologicznym rodzicom odebrano tymczasowo do tego prawo, można się nim zaopiekować po usankcjonowaniu postanowienia sądowego odnośnie dobrowolnego aktu opiekuńczego. Różnica pomiędzy takim stanem a adopcją polega na tym, że jest to często opieka tymczasowa.

Szczególnej opieki wymaga nie tylko noworodek, ale także dziecko roczne czy kilkuletnie. Co prawda do takiego nie trzeba wstawać kilka razy w nocy, ale za to jest ono w stanie bardziej narozrabiać i zrobić sobie krzywdę. Ponadto w określonym wieku należy dziecko uczyć nowych rzeczy. Najpierw jest to odchodzenie od pieluch i przyzwyczajanie do korzystania z nocnika. Niewiele później należy oduczyć je wołania o smoczek i ssania go. Istotna jest tu przede wszystkim konsekwencja.

Wychowywanie dziecka wiąże się z okresowymi badaniami. Należy nadzorować jego rozwój, badać wagę, wzrost, oczy itd. Często podejmuje się także decyzje o wyborze żłobka, przedszkola lub opiekunki. Nie można jednak zapominać o bardziej przyziemnych sprawach, jak choćby o poświęcaniu dziecku uwagi, zachęcaniu go do rozwoju, dobrym karmieniu go. Choć z drugiej strony można rzecz, że prawdą jest, iż małe dziecko mały kłopot, duże dziecko duży kłopot.