Program zajęć obejmuje sens biologiczny seksu, fizjologię człowieka, płodność, przebieg ciąży, choroby weneryczne, antykoncepcję. Często dzieciom pokazuje się filmy, które krok po kroku pokazują, jak dziecko rozwija się w ciele matki. W niektórych szkołach natomiast nastoletnie dziewczynki otrzymują lalki, które płaczą i należy się nimi zajmować tak jak dzieckiem, by dowiedzieć się, że to bardzo duży obowiązek. Oczywiście to, czy nastolatka wzięła sobie obowiązek do serca, nauczyciel dowiaduję się po parametrach zapisanych w urządzeniu wmontowanym w lalkę.

Za edukację seksualną w dużej mierze powinni być odpowiedzialni rodzice. Mogą oni przekazać dziecku podstawową wiedzę na temat dojrzałości emocjonalnej, współżycia i niespodziewanych skutków stosunków seksualnych. W szkołach natomiast nie powinno się mówić, że seks jest czymś złym, ale za to skutecznie uświadamiać i informować, że antykoncepcja, choć zabroniona przez kościół, pomaga nie tylko zapobiec niechcianej ciąży, ale także chorobom wenerycznym.

Szczególnej opieki wymaga nie tylko noworodek, ale także dziecko roczne czy kilkuletnie. Co prawda do takiego nie trzeba wstawać kilka razy w nocy, ale za to jest ono w stanie bardziej narozrabiać i zrobić sobie krzywdę. Ponadto w określonym wieku należy dziecko uczyć nowych rzeczy. Najpierw jest to odchodzenie od pieluch i przyzwyczajanie do korzystania z nocnika. Niewiele później należy oduczyć je wołania o smoczek i ssania go. Istotna jest tu przede wszystkim konsekwencja.

Wychowywanie dziecka wiąże się z okresowymi badaniami. Należy nadzorować jego rozwój, badać wagę, wzrost, oczy itd. Często podejmuje się także decyzje o wyborze żłobka, przedszkola lub opiekunki. Nie można jednak zapominać o bardziej przyziemnych sprawach, jak choćby o poświęcaniu dziecku uwagi, zachęcaniu go do rozwoju, dobrym karmieniu go. Choć z drugiej strony można rzecz, że prawdą jest, iż małe dziecko mały kłopot, duże dziecko duży kłopot.

Mówiąc w przenośni, jak mawiają niektóre kobiety, poród jest to wyciskanie melona przez dziurkę wielkości cytryny. Nie jest to jednak zbyt naukowe podejście do sprawy. Wbrew pozorom, poród to nie taka prosta sprawa. Składa się aż z czterech etapów. Pierwszy okres to niepełne rozwarcie ujścia szyjki macicy. Drugi etap trwa od całkowitego rozwarcia do urodzenia dziecka. W tym czasie trwają skurcze parte – macicy oraz mięśni brzucha. Trwa on zazwyczaj do dwóch godzin, choć mawia się, że niektóre kobiety rodzą nawet kilkanaście godzin.

Poród tak naprawdę trwa jeszcze po przyjściu dziecka na świat. Trzeci okres to okres łożyskowy, który trwa aż do wydalenia łożyska oraz błon płodowych. Powinny być one zbadane przez lekarza w celu wykluczenia niekompletnego popłodu będącego powodem niebezpiecznych powikłań. Ostatni etap to już okres poporodowy, która trwa dwie godziny od momentu właściwego porodu. Polega on po prostu na obserwacji matki, co jak widać jest niezwykle istotne także podczas ciąży.

W trakcie rozwoju płodu tworzą się jedne z najważniejszych układów – pokarmowy i nerwowy. Kształtują się wtedy chrząstki oraz palce u wszystkich kończyn. Da się zauważyć pewne elementy na twarzy. Okres rozwoju płodu dzieli się ponadto na trzy części: okres jaja płodowego (do drugiego tygodnia), okres zarodkowy (do piątego tygodnia), okres płodowy (do końca ciąży). W tym czasie dzieje się naprawdę wiele. Dla matki odczuwalny jest piąty miesiąc, kiedy zaczyna odczuwać ruchy swojego dziecka.

Mówiąc o przebiegu ciąży, nie można również pominąć samego jej rozpoznania. To nie choroba, nie jest też potrzebny lekarz, by stwierdzić, że nosi się dziecko. Kobiety prędko zaczynają podejrzewać, że coś jest nie tak (zazwyczaj). Poza spóźniającą się miesiączką, czują się po prostu inaczej. Jest wiele dolegliwości, które mogą świadczyć o zajściu w ciążę. Są to przede wszystkim mdłości, złe samopoczucie, częste oddawanie moczu itp. Łatwo to sprawdzić, robiąc test ciążowy, który w większości przypadków jest skuteczny. Nie może być jednak podstawą dalszego postępowania, bo opieka lekarza jest obowiązkiem.