Mówi się, że dziecko wychowywane przez jedno z rodziców, w przyszłości może mieć problemy. Rozwija się ono po prostu inaczej. Jeśli brakuje im ojca, grozi to niskim poczuciem własnej wartości i problemami w kontaktach interpersonalnych. Syn musi mieć wzorzec do naśladowania, natomiast córka uczy się obcowania z mężczyzną, a ojciec postępuje jednak inaczej niż matka – zazwyczaj bardzo stanowczo, zachęcająco do podejmowania inicjatyw w życiu. Jeśli dziecko wychowuje się bez matki, brakuje mu natomiast zrozumienia i czułości.

Dziecko wychowujące się w niepełnej rodzinie może mieć przede wszystkim problem z założeniem własnej. Problem można rozpatrywać także z drugiej strony. Jak samotny rodzic ma sobie radzić? Jak wychowywać dziecko i pracować jednocześnie? Najlepiej by dzieckiem zajmował się ktoś z rodziny, ale jeśli to konieczne, dziecko można zaprowadzać do żłobka lub przedszkola. Wbrew pozorom, przynosi to korzyści – dziecko uczy się współżycia społecznego i dogadywania z rówieśnikami.

Prawo pracy mówi o tym, że ciężarne nie mogą być zatrudniane do prac ciężkich, uciążliwych dla ich zdrowie. Pracodawca nie może wtedy rozwiązać z nimi umowy o pracę, chyba, że ma ku temu istotne powody i otrzyma na to zgodę zakładowej organizacji związkowej. Taka umowa oczywiście przestaje obowiązywać, kiedy następuje likwidacja pracodawcy lub zostaje ogłoszona upadłość. Pewne zasady odnoszą się do zatrudniania kobiet w ciąży. Nie może ona pracować w nadgodzinach ani też nocą i nie powinna zostać oddelegowana poza stałe miejsce pracy.

Matce przysługuje urlop macierzyński, którego długość zależy od ilości dzieci urodzonych podczas jednego porodu: przy jednym jest to okres 20 tygodni, przy dwóch już 31 tygodni. Musi ona wykorzystać co najmniej dwa tygodnie tego urlopu, ale reszty może się zrzec. Istnieje także prawo do dodatkowego urlopu macierzyńskiego trwającego od trzech do ośmiu tygodni. W trakcie takiego urlopu obowiązuje zasiłek. Jak widać, prawo ustanawia wiele zasad zachęcających kobiety do zajścia w ciążę.